Kelimeleri Konuşturan Adam...

Ahmed Arif bambaşka biri.. 

Hayatımda şiirlerinden en keyif aldığım şair diyebilirim. 

Beni en derinden etkileyeni...

Boşa değil, yaşayan insan, yaşatıyor hislerini... 

Yeni okuduğum kitaptan, Leyla Erbil'e yazığı mektuplardan birkaç satır ile bitireyim sözlerimi. 

Ben susayım, Ahmed Arif konuşsun...

“Nemsin be? Sevgili, dost, yâr, arkadaş… hepsi. En çok da en ilk de Leylâsın bana. Bir umudum, dünya gözüm, dikili ağacımsın. Uçan kuşum, akan suyumsun. Seni anlatabilmek seni. Ben cehennem çarklarından kurtuldum. Üşüyorum kapama gözlerini…”

"Seni sevmenin büyüklüğü başımı döndürüyor. Kalbim çatlayacak neredeyse. Önünde diz çöker, önce parmaklarını, avuçlarını, sonra sonra, hüngür hüngür yüzünü, saçlarını öperim."

Kar Yağıyor

Lambayı yakma, bırak,

sarı bir insan başı
düşmesin pencereden kara.
Kar yağıyor
karanlıklara.
Kar yağıyor
ve ben hatırlıyorum.
Kar...
Üflenen bir mum gibi söndü
koskocaman ışıklar..
Ve şehir
kör bir insan gibi kaldı
altında yağan karın.
Lambayı yakma, bırak!
Kalbe bir bıçak gibi giren hatıraların
dilsiz olduklarını anlıyorum.
Kar yağıyor
ve ben hatırlıyorum.

 N.H. Ran

Eskiler...

Böyle karlı günlerde, sıcacık bir kahve eşliğinde eskilere gitmek ne güzel :)

Günün Şarkısı :)

Çok güzel kar var bugün buralarda...
Böyle havalarda, sanki dinlenmeye çekilir yeryüzü... Öyle hissederim ben...
Böyle dingin, sessiz, yorgun görünen ama dipdiri zamanlarda, eline kahveni de alıp açacaksın bu şarkıyı...

Hadi, siz de öyle yapın, iyi geliyor?